Personele gevolgen- tekort aan psychiaters loopt op, opleidingen staan leeg

Zijn er inderdaad steeds minder kinder- en jeugdpsychiaters? En wat als er te weinig zijn om de polikliniek draaiend te houden? Het aantal crisis-aanmeldingen is fors toegenomen en verhoogt de werkdruk ook al.

En hoever is uw instelling van het absolute minimum om nog verantwoorde zorg te kunnen bieden?

Tegelijkertijd zijn er steeds minder AIOS. Welke jonge dokter wil nu opgeleid worden, om te eindigen als gemeente-ambtenaar? Sinds de Transitie krijgen de opleidingsinstellingen de plaatsen niet meer vol. Het tekort aan opleidelingen zal nog jaren doorwerken.

Reageer!

hsbacker

Deze site is een initiatief van: Hilmar Backer Rene Zijlstra Floor Wiedijk Renee Arnold

2 gedachten over “Personele gevolgen- tekort aan psychiaters loopt op, opleidingen staan leeg

  • 2 januari 2017 om 11:06
    Permalink

    Goed dat er aanstalten zijn om ons tegengeluid krachtiger te maken. Ik ben erg pessimistisch over het voortbestaan van de kinder-en jeugdspsychiatrie als we doorgaan met ons te laten inzuigen in de maatschappelijke organisaties van de wijken en jeugdhulpverlening. Juist een duidelijker onderscheid tussen sociaal-maatschappelijke hulp en geneeskunde maakt een betekenisvolle samenwerking over en weer mijns inziens mogelijk. En draagt bij aan de (door ons allen-neem ik aan) gewenste demedicalisering. In de volwassen psychiatrie wordt het principe van de echelonnering nog steeds gehanteerd (in de vorm van basisGGZ en sGGZ). Klopt mijn indruk dat wij een tegengestelde beweging maken door onze specialisten de wijk in te sturen zoals op verschillende plekken gebeurt? Naar een heel andere populatie dus dan waar onze kennis op gebaseerd is?
    Stuur een neuroloog de wijk in en ik kan U garanderen dat het aantal aangevraagde MRI scans met indicatie “hoofdpijn” dramatisch toeneemt.

    Beantwoorden
    • 13 januari 2017 om 00:27
      Permalink

      Er zijn ook organisaties die juist de specialisatie opzoeken. Verder zijn er instellingen die gaan fuseren met een volwassenen-GGZ organisatie, maar ook die juist een jeugdzorg-partner hebben opgezocht (bv Kenter: een fusie tussen de JeugdRIAGG Haarlem en OCK-Spalier in Kennemerland). Mijn indruk is dat bij het laatste de psychiatrische signatuur verdwijnt, en dat het minder aantrekkelijk wordt daar te werken. Van specialisten die de wijk worden ingestuurd heb ik niet gehoord.
      Ik denk ook dat de organisaties die zich niet onderscheiden van jeugdzorg, geen recht van bestaan meer zullen hebben.
      Demedicalisering is in mijn ogen ongewenst, omdat het een dogma is (een overtuiging dat diagnoses niet nodig zijn of zelfs schadelijk). Het tegendeel is echter waar. De medicalisering is juist enorm succesvol geweest, en heeft de oude instellingen (in de jaren zestig-zeventig was er het MOB, het Centrum Levens- en Gezinsvraagstukken, de Psychotherapie, het IMP enz). De psychiatrie heeft dat alles naar zich toe getrokken en is enorm gegroeid de afgelopen decennia. De tegenbeweging van de demedicalisering komt vanuit de orthopedagogie, is tegen diagnoses en in feite een stap richting amateurisme en terug naar de middeleeuwen.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*