Emma: en hoe ging het verder?

De commotie die is ontstaan nadat de moeder van Emma in de publiciteit kwam (hoe moedig!) heeft geleid tot een spoeddebat. Een analyse van de optiek en ambtelijke reflex:

Er volgden moties van tweedekamer leden. Ik heb het spoeddebat bijgewoond. Het was verbijsterend om te bemerken hoe onwetend de tweede kamerleden en de Staatssecretaris zijn. Hoe groot de afstand tussen Den Haag en de werkvloer is. Om een voorbeeld te geven: verschillende tweede kamerleden denken dat ouders, als zij de benodigde zorg niet krijgen, naar de wethouder of gemeenteraad zullen gaan. Stel je nu eens voor, dat je van je gynaecoloog niet de passende behandeling kunt krijgt: ga je dan in de gemeenteraad vragen om hulp?

Het ontgaat de politici volkomen dat ouders de gemeente 1) als ondeskundig beschouwen (terecht) 2) vrezen voor hun privacy (meer dan terecht). En dan hebben we het nog niet eens over zorgwekkende zorgmijders: de ouders bij wie de problematiek hoog is maar de motivatie voor behandeling gering.En die ook niet mondig genoeg zijn om te krijgen wat nodig is. Naar de gemeenteraad? Dat lijkt me radicale onzin.

Wat is de opbrengst van het Spoeddebat? De gebruikelijke politieke reflex: nog meer bureaucratie, en doorgaan op een slecht plan.

Wachtlijstcontroles: Wachtlijst bemiddeling is niet werkzaam. Daar is men in de gezondheidszorg en de volwassenen GGZ nu echt wel achter gekomen: NZa slaat alarm: wachttijden in de zorg blijven oplopen

En overleg op regionaal niveau moet een Expertteam gaan overleggen over complexe gevallen, als het aan de Ambassadeur Zorglandschap ligt. Praten over bedden die er niet zijn. Ook al heeft het expertteam een ‘Doorzettingsmacht’ (mandaat om zorg af te dwingen bij de gemeente), dan betekent dat nog niet dat de hulp geleverd kan worden. Het is geen product dat klaarligt in de schappen. De bedden zijn gesloten, en een afdeling heb je niet zo opgezet. De specialistische teams zijn uiteengevallen, en een therapie zoals DGT kost tenminste een jaar voorbereiding en vraagt mankracht.

Kern van het probleem blijft: de grote verschillen per gemeente, waardoor er gaten zullen blijven vallen. En in 2018 wordt het nog erger, door een veelvoud aan bekostigingsmodellen. Sommige voorgestelde contracten (aanbestedingen) zijn dermate onacceptabel, dat de grote instellingen (die het zich kunnen veroorloven GEEN contract af zullen sluiten met die gemeente. De jeugdwet in de praktijk.